Een relatie met iemand die coke gebruikt

Als liefde botst met verslaving

Je houdt van iemand. Punt. Maar dan is daar die ander. Het witte poeder dat zich als derde persoon in jullie relatie wringt. En cocaïne is gemeen spul. Het verandert niet alleen je partner, het verandert jou net zo goed. Als je een relatie met een cokegebruiker hebt, wordt je leven al gauw een bizarre mix van hoop en wanhoop. Je voelt je bezorgd, boos. Soms schuldig, soms vol liefde. En steeds weer die brandende vraag in je achterhoofd: hoe ga ik hier in godsnaam mee om?

Tussen euforie en wantrouwen. 

Meestal als je partner net gebruikt heeft, zal hij of zij bruisen van de energie. Bakken charme, grote plannen, oneindige gesprekken. Het lijkt even alsof alles helemaal klopt. Maar dan komt de crash. Afstandelijkheid, prikkelbaarheid, soms regelrechte afwijzing. Voor jou voelt het alsof je in een achtbaan zit zonder veiligheidsgordel. Vandaag krijg je de knuffels en de grootste beloften, morgen de ijzige stilte en de dichte deuren. Die wisselingen slopen je. Voor je het weet leef je continu op scherp.

Wanneer weet je zeker dat er iets speelt? 

Na een tijdje ga je de patronen zien. Nachtenlange afwezigheid, wazige verklaringen, en steeds weer die geheimzinnigheid. Geld dat ‘opeens’ nergens meer te vinden is. Beloftes die nooit worden nagekomen. Grote woorden, gevolgd door grote leegte. Bruisende energie die ineens omslaat in botte kortafheid. Het maakt dat je gaat twijfelen aan alles, aan je partner, maar ook aan jezelf. Je gaat op zoek naar verklaringen die er helemaal niet zijn. En dat gaat steeds verder aan je vertrouwen knagen.

Van zorgen maken naar jezelf verliezen

Je denkt misschien dat je ‘gewoon’ bezorgd bent. Of zelfs overbezorgd. Maar de waarheid is dat een relatie met een cokegebruiker jou net zo goed verandert. Je leeft in constante spanning. Je hart maakt overuren, je hoofd nog meer. Partners van gebruikers ontwikkelen vaak slaapproblemen, stressklachten of angst. Of allemaal tegelijk. Je schaamt je omdat je vindt dat je sterker zou moeten zijn. Je voelt je schuldig omdat je denkt dat jij iets verkeerd doet. En tegelijk: hoop je, omdat je blijft geloven dat je liefde genoeg zal zijn. Maar ook jij hebt je grenzen. Het is belangrijk om te erkennen dat je niet alleen een getuige bent van de cocaïneverslaving, maar dat je er zelf ook in meegezogen wordt. Beetje bij beetje. Leugen bij leugen.

Grenzen stellen zonder de deur dicht te gooien

Kun je iemand helpen die niet geholpen wil worden? Dat is één van de moeilijkste vragen in het leven. Als je partner nog midden in zijn of haar gebruik zit, kun jij op zich de boel niet omdraaien. Jij kunt luisteren, ruimte laten, aanraden om hulp te zoeken. Maar je bent geen redder. En je hoeft er ook geen te zijn. Veel partners pleasen zonder het door te hebben. Ze dekken de leugens toe, betalen de schulden, houden de boel draaiende. Dat voelt als nodig, maar in werkelijkheid houdt het de verslaving stiekem in stand. Grenzen stellen klinkt hard, maar is eigenlijk een vorm van liefde. Het is zeggen: “Ik zie jou, ik wil jou. Maar ik kan dit gedrag niet dragen.” Grenzen stellen is iets heel anders dan iemand afwijzen. Het is ook kiezen om jezelf overeind te houden.